Miljoenen mogelijkheden: rijkdom of kwelling?

Miljoenen mogelijkheden: rijkdom of kwelling?

We zijn een generatie met een kist vol goud
op iedere hoek van de straat

In een tijdperk waarin niets onmogelijk lijkt, grenzen verdwenen zijn en we keuzes te over hebben, verdrinken we in onze eigen opties.
We zijn opgegroeid in een wereld die eindeloos lijkt te zijn qua mogelijkheden. We zijn een generatie met een kist vol goud op iedere hoek van de straat. Ons enige probleem is dat we niet weten welke weg we moeten inslaan omdat iedere richting ons gouden bergen lijkt te beloven.

We ronden onze studie af en overwegen of we een reis gaan maken of geld willen verdienen en starten op de arbeidsmarkt. Het liefste willen we beiden en kiezen geeft ons in deze situatie al een onaangenaam gevoel. We kiezen want we kunnen niet anders, we moeten vooruit. Eenmaal gekozen begint het riedeltje van vooraf aan. Je hebt een baan en verdient leuk maar mist je vrijheid en begint jezelf af te vragen of er niet meer in het leven is. Iets wat je een ander soort voldoening geeft, meer dan geld kan geven. Je bent dus eigenlijk weer terug bij af. Verder in het leven als we kijken naar het pad dat we volgens de maatschappij horen te bewandelen. Maar terug bij af als het gaat om het vinden van geluk. We zijn geen steek verder in het herkennen en vinden van oprecht gelukt. Want hoe weet je of iets genoeg is en of je er gelukkig mee kan zijn als er nog zoveel meer opties zijn?

Ons levensgeluk wordt bepaald door de hoeveelheid mogelijkheden die we hebben en de dingen we in het leven behalen. Zodat we de overwinningen van ons lijstje kunnen afstrepen en kunnen zeggen “kijk dat heb ik bereikt of daar ben ik geweest, goed hè?!” We luisteren niet naar ons hart, naar ons gevoel maar we wegen onze opties af. We kijken naar de voors en tegens want met alle geweldige, prachtige en grootse opties die we hebben, is een verkeerde keuze maken natuurlijk desastreus.

We kunnen wel leren tevreden te zijn
met onze gekozen schatkist

We hebben miljoenen mogelijkheden en de wereld ligt aan onze voeten. Dit alles heeft ons verwend gemaakt en we willen alleen maar meer. Een betere baan, een leukere partner, gezelligere vrienden. We zien niet meer goed wat er nu voor onze neus staat en hoe blij we daar mee mogen zijn, we kijken altijd naar schatkist aan het einde van het andere pad.
We kunnen in ons tijdperk niet meer terug naar de keuze tussen slechts één of twee schatkisten maar we kunnen wel leren tevreden te zijn met onze gekozen schatkist. Al lijkt hij misschien wat minder vol te zitten dan die van iemand anders.